Ayah seorang yang sangat tegas. Garang lak tu. Aku dah puas merasa penangan ayah. Ya, aku sangat nakal kecil dahulu. Cuma, ayah tak pernah bagi penampar. Aku bersyukur.
Aku ingat lagi, masa tu darjah satu. Baru balik sekolah. Penat.
Ayah keluar dari bilik.
"Abang, ayah nak kamu baca ni sampai habis." Ayah mengarah sambil berikan akhbar kat aku. "Selagi tak habis tak boleh makan malam."
OMG! Masa tu aku rasa nak nangis. Aku cuba buat muka simpati. Ayah seperti biasa, tanpa ada sedikit belas, makan tanpa pedulikan aku. Betul punya tiada perasaan.
Aku terkulat-kulat mengeja, menyebut tiap patah perkataan. Air mata mula menitis.
Ibu datang dan berkata, "Dah la tu. Tak tahu tak payah baca. Jom makan. Ibu temankan abang. Sudah-sudah la tu nangis. Orang lelaki mana boleh nangis." Ibu terus menerus memujuk aku.
Dari sejak peristiwa itu, aku terus gila membaca. Aku membaca apa sahaja. Terima kasih ayah. Walaupun waktu tu ayah sangat kejam macam Zionis.

Tiada ulasan:
Catat Ulasan